۱۳۹۰ مهر ۱۹, سه‌شنبه

خلاف پالسی آمریکا

در ولایت بادغیس بودم، یکی از انجینران پروژه ای صحبت می کرد، که هیأتی از کابل برای نظارت از پروژه آمده بودند. آنها بعد از نظارت و بررسی پروژه گفتند، انجینر صاحب، پروژه از نظر تخنیکی و کیفیت خوب اجرا شده است، اما متأسفانه شما خلاف پالسی آمریکا کار کرده اید. پرسیدم، چطور؟ گفت، شما در پروژه از سمنت ایرانی استفاده کرده اید و این خلاف پالسی آمریکاست.
گفتم، هنگام قرارداد، ما فقط از نظر تخنیکی تعهد کره ایم و چیزی در مورد پالسی آمریکا در قرارداد گفته نشده است، از طرف دیگر من یک انجینر تخنیکی هستم و با پالسی آمریکا آشنایی ندارم. گفت، این کمک از طرف آمریکاست و باید مطابق پالسی آنها تطبیق شود.

۱۳۹۰ مهر ۱۶, شنبه

چال مؤسسه ای

 وزارتی که من در آن کار می کنم، یک پروژه آموزش فنی و حرفوی را با یک موسسه در یکی از ولایات قرارداد کرده است. وظیفه من نظارت و ارزیابی این پروژه است. هفته پیش برای نظارت از این پروژه به ولایت مربوطه سفر کردم. قبل از سفر رییس موسسه روزی در دفتر ما آمده بود و می گفت: «به گپ های ریاست مربوطه تان در آن ولایت زیاد گوش نکنید و به او زیاد صلاحیت ندهید. من از پول این پروژه برای رییس و دیگر کسانی که در ولایت با پروژه در ارتباط هستند معاش تعیین کرده ام. اگر شما به آنها بیشتر صلاحیت بدهید، آنها از من بیشتر پول خواهند خواست.»
وقتی به ولایت رسیدم و پیش رییس مربوطه رفتم، از کارهای موسسه شکایت داشت و می گفت ما نمی توانیم نسبت به این موسسه سختگیری کنیم. زیرا کارمندان موسسه به ما گفته اند، که  وزیر سهم خود را از پروژه گرفته است. بنابراین گزارش شما در مورد این پروژه بی تاثیر است.
با شناختی که من از وزیر دارم، ایشان آدمی دلسوز، صادق و از نظر مسایل مالی پاک می باشد. از طرف دیگر من در جریان داوطبی این پروژه بوده ام، که به صورت شفاف برگزار شد.
وقتی از پروژه دیدن کردم، مشاهده کردم، که پروژه با پایین ترین کیفیت ممکن در حال اجراست. و مسئولین وزارت در ولایت مربوطه شاید تحت تاثیر گپ های موسسه نتوانسته اند از کم کاری های موسسه به صورت صحیح به وزارت گزارش بدهند. البته من به مسئولین نامبرده در مورد وزیر اطمینان دادم.
راستی که این موسسات چه چال جالبی را به کار می برند، مسئولین نظارت کننده و کنترل کننده و اعطا کننده پروژه ها را نسبت به یکدیگر بد بین می کنند و آنها را در پیش یکدیگرشان بدنام می کنند، تا این آب گل آلود، ماهی مقصود را بگیرند.

۱۳۹۰ مهر ۱, جمعه

شاهکار تیم فوتبال نوجوانان افغانستان

تیم فوتبال نوجوانان افغانستان، در جام قهرمانی زیر 16سال آسیا، تیم نوجونان مادیو را 9 بر صفر برده است. و با این نتیجه به مرحله بعدی صعود می کند.
این پیروزی بر تمام مردم افغانستان مبارک باد.
تیم نوجونان افغانستان با هشت امتیاز و تفاضل گل بهتر نسبت به امارات متحده عرب در مکان سوم گروپ ب قرار گرفت. در این گروپ یمن اول و کویت دوم شده است و تیم های امارات متحده عرب، پاکستان و مادیو پایین تر از افغانستان قرار گرفتند. این بازی ها در کشور کویت برگزار شده بود.
بنا برگزارش سایت کنفدراسیون فوتبال آسیا، قادر ضامن پنج گل (دقیقه 39، 51، 61، 74 و 92)،  محمد رضا رضایی دو گل (دقیقه 56 و 76)،  حیات ضیا حسین در دقیقه 79 و حسین محراب در دقیقه 84 برای افغانستان گل زدند.
این نوجونان ما را بسیار به آینده امیدوار می کنند. خداوند به این ها توفیق بیشتر بدهد.

۱۳۹۰ شهریور ۸, سه‌شنبه

عید فطر برای تشیع افغانستان

عیــــد سعیـــــد فطـــــــر بــــــر همگــــــان مبــــــارک بــــــــــاد.
لحظاتی پیش تلویزیون تمدن و تلویزیون راه فردا خبر از حلول اول ماه شوال و عید سعید فطر دادند و عید فطر را به مردم تبریک گفتند و با زیر نویس مردم را دعوت به نماز عید، صبح فردا چهار شنبه کردند.
بالاخره تشیع افغانستان 24 ساعت دیرتر از اهل تسنن این کشور عید سعید فطر را جشن گرفتند.

۱۳۹۰ شهریور ۷, دوشنبه

عید فطر

عید سعید فطر بر همگان مبارکباد.
چند لحظه پیش تلویزیون طلوع با قطع برنامه های عادی خود اعلام کرد، که استره محکمه فردا را عید فطر اعلام کرده است، چون عربستان سعودی فردا را عید اعلام کرده است.

هنوز معلوم نیست که تشیع افغانستان هم فردا را عید خواهند گرفت یا خیر؟

۱۳۹۰ مرداد ۲۳, یکشنبه

پول و نشر خبر از رسانه های دولتی

چند ماه پیش کارگاه آموزشی در یکی از ارگانهای نظامی برگزار کرده بودیم. رییس آن ارگان از رادیو تلویزیون ملی دعوت کرده بود، تا خبر این کارگاه آموزشی را نشر کند. در پایان کارگاه 500 افغانی از ما گرفت و به خبر نگار داد و همان شب خبر برگزاری کارگاه آموزشی از تلویزیون ملی پخش شد. من فکر می کردم، رییس خواسته، کمی به خبرنگار لطف کرده باشد و این پول را به خبرنگار داده است.
اما دیروز یکی از همکارانم گفت، برای نشر خبر افتتاح یک پروژه دولتی 3000 افغانی به خبرنگار رادیو و تلویزیون ملی داده است و این خبر به عنوان دومین خبر مهم از تلویزیون ملی پخش شده است. و گفت این مرسوم است و گرنه خبر را هیچ نشر نمی کنند و یا به موقع نشر نمی کنند.
مثل اینکه تمام ادارات دولتی می دانند، که برای نشر فعالیتهای شان باید به خبرنگاران رادیو و تلویزیون ملی رشوت بدهند و گرنه فعالیتهایشان انعکاس پیدا نخواهد کرد.

۱۳۹۰ تیر ۱۳, دوشنبه

تیم ملی فوتبال افغانستان به دولت افغانستان باخت

تیم ملی فوتبال افغانستان در دیدار برگشت خود با نتیجه یک بر یک با تیم ملی فوتبال فلسطین در رام الله فلسطین مساوی کرد. بنابر گزارش بی بی سی، تیم افغانستان تیم برتر میدان بود. تیم افغانستان در دیدار رفت در هفته گذشته در تاجیکستان با نتیجه دو بر صفر از فلسطین شکست خورد. بدین ترتیب تیم ملی فوتبال افغانستان با تمام توانایی و شایستگی از راه یابی به دور دوم بازی‌های مقدماتی جام جهانی 2014 بازماند.

اما این ناکامی نتیجه کم کاری و شاید هم لجبازی دولت بود. خبرنگار بی بی سی دیشب در هنگام پخش این بازی گفت، که بازیکنان افغانستان نیم ساعت پیش از شروع بازی با اتوبوس از اردن به ورزشگاه رسیدند.

اقای کارگر، سرمربی تیم ملی، پیش از بازی رفت در تاجکستان، از دولت خواسته بود، تا زمینه را فراهم کند، که تیم ملی یک هفته پیش‌تر در تاجکستان اردو بزند و آماده بازی شود، که دولت با آن مخالفت کرد. اما بازی در فلسطین نشان داد، که اگر این بازیکنان یک هفته باهم بازی می کردند و باهم خوب آشنا می شدند، شکست فلسطین کار سختی نبود.

از طرف دیگر دولت افغانستان به دلایل سیاسی حاضر نشد، از اسرائیل ویزا بگیرد (کاسته داغ‌تر از آش شد، فلسطین ها اسرائیل را به رسمیت می شناسد و افغانستان نه) و بازیکنان یک روز قبل در محل بازی برسد و آنها را از راه اردن و با اتوبوس روان کرد، تا تنها نیم ساعت قبل از بازی به ورزشگاه رسیدند و با تمام خستگی تیم برتر بودند و مساوی کردند. آفرین بر این جوانان و نفرین بر این دولت.

۱۳۹۰ تیر ۵, یکشنبه

راه مـــــار

«مــردی زیر درختــی خـوابیده بود، که ماری از روی بدن او عبور می‌کند. بعد از عبور مار مرد بیدار می‌شود و شروع به گریه می‌کند. مردم از او می‌پرسند، چرا گریه می‌کنی؟ می‌گوید، مار از سر مه تیر شده. مردم می‌پرسند، مار تو را نیش‌زده است؟. می‌گوید، نه. مردم می‌گویند، پس برای چی کریه می‌کنی؟ مرد می‌گوید، حــالـی مـــار راه پیـــدا کـــرده‌است و از ایــن به بعد همیشـــه از همین‌جــــا تیـــر خواهد شد.»

پذیرش حکم دادگاه ویژه انتخابات نیز همین طور است. اگر مردم این حکم را بپذیزند. دیگر در افغانستان هیچ وقت بازنده‌های انتخابات نتایج اعلام شده توسط کمیسیون مستقل انتخابات و کمیسیون شکایات انتخاباتی را نخواهند پذیرفت. و از این پس، بعد از هر انتخابات تعداد زیادی از نامزدان شکست خورده انتخابات به محکمه مراجعه خواهند کرد و روند دیموکراسی و انتخابات را مختل خواهند کرد. اگر این‌بار این روند به خشونت کشیده نشود، در دوره‌های بعد چی؟

به اصطلاح راه مار باز شده اگر این بار نگزید، تضمینی برای دوره های بعد وجود ندارد، شاید دفعه بعد گزید.

۱۳۹۰ خرداد ۲۸, شنبه

خانه در دفتر یا دفتر در خانه

"این فرهنگ ما آمریکایی‌هاست، که عکس‌های از اعضای خانواده خود را روی میز کار خود می‌گذاریم، تا همیشه به یاد ما باشد، که ما علاوه بر کار دفتر وظایف دیگری برای اعضای خانواده خود نیز داریم." این جمله را آیکن بیری، سفیر ایالات متحده آمریکا در افغانستان دیشب در برنامه مهمان‌یار تلویزیون طلوع گفت.


این جمله مرا به یاد کارهای ما افغانها انداخت که، گاهی وظایف دفتری خود را به خانه می بریم و وقتی را که باید برای اعضای خانواده خود بگذاریم، برای کارهای دفتری خود صرف می کنیم. جالب است، که رییس و وزیر در بسیار از اوقات به کارمند خود می گوید، این کار در خانه انجام بده. بخصوص اگر کارمند لپ‌تاپ هم داشته باشد.

۱۳۹۰ خرداد ۱۴, شنبه

تفاوت محیط آموزشی

«من می‌خواهم بزینس شخصی داشته باشم.» این جمله را چند تن از فارغ‌التحصیلان دانشگاه آمریکایی افغانستان در جشن فارغ‌التحصیلی خود در مصاحبه تلویزیونی بیان کردند. هیچ‌یک از آنها از دولت تقاضای وظیفه نکرند.

اما وقتی مصاحبه‌های تلویزیونی فارغ‌التحصیلان دانشگاه‌های دولتی را از تلویزیون‌ها می بینیم، همگی می‌گویند، دولت باید زمینه کار را برای ما فراهم کند، تا ما بدون سرنوشت نمانیم. تا هنوز از آنها نشیده‌ام که بگویند خودشان می‌خواهند کار کنند.

این تفاوت دو محیط آموزشی را نشان می‌دهد. یکی محیط آموزشی فعال که اعتماد به نفس دانشجویان را بالا می‌برد و آنها را تشویق می‌کند که برای خود و دیگران شغل ایجاد کنند و البته مهارت این کار را نیز یاد می‌دهند. و دیگر محیطی که دانشجویان را منفعل و غیر فعال بار می‌سازد و دست و دهان‌شان به طرف دولت و موسسات است، که برای آنها کار ایجاد کند.

این ماجرا مرا به یاد سخنی از جان اف کندی، یکی از رؤسای جمهور پیشین آمریکا انداخت که در یکی از دانشگاه‌های آمریکا خطاب به دانشجویان گفت: «از من نپرسید که دولت برای شما چه می‌کند، از خود بپرسید، که شما برای دولت چه می‌کنید.»